برف روی خط استوا

معذرت خواهی رسمی از جامعه ی ادبی و ادب دوست

با ارادت به تمام شاعران و ترانه سرایان عزیز، که به لطفِ فضای مجازی روز به روز و به صورتِ تصاعدی رو به افزایش اند، من اگر چه پیش تر ها تا همین یکی دو سال پیش از هرگونه کلمه و مفهومی از جمله: نسکافه، قهوه، چای، خودکشی، ساعت، سیگار، گیتار، تیغ، طناب، قرص اعصاب، متخصص اعصاب، بی خوابی، دود، کافه، خودکار، خودنویس، سینما، بام تهران، خیابون ولیعصر، روزنامه، تقویم، اینکه دیگه مهم نیست ساعت چنده، اینکه دیگه مهم نیست امروز چندمین روز ماهه، والیوم، دیازپام، لورازپام، کلونازپام، و غیره و هرچیزی از این دست و تبار، استفاده کرده ام، رسما بدین وسیله از تمامی هم وطنان و هم شهریان و زنان و مردان و پیر و جوان و کودک و نوجوان، معذرت می خواهم!... چنین کلماتی اگر از من جایی دیدید بدانید و مطمئن باشید که پیش از زمستان 1392 نوشته شده اند!... و آن روزها هنوز این همه چیپ نشده بودند!... با تشکر... همین

   + مهدیه لطیفی ; ٢:٤۸ ‎ق.ظ ; ۱٤ بهمن ۱۳٩٢