برف روی خط استوا

جواب

باور کنید تا دیوانه شدنم چیز زیادی نمانده است از دستِ این سوالِ تکراری تان که: چرا همیشه غم و ناامیدی و سوزمایه در شعرهایتان است و چرا از شمع و گل و پروانه نمی نویسید؟

و جواب:
1. من در ایشان چندان غم و سوزمایه ای هم نمی بینم!
2. اگر هم باشد، کنکاش و چرا ندارد!... نمی شود که تهِ خودکار را بر لب گرفت و گفت: خب به نام خدا من می خواهم یک شعر امیدوارانه و مثبت اندیش و گوگولی مگولی بگویم! نخیر نمی شود جانان ام!، نمی شود! همین است که هست... خودشان برای خودشان سرخود همین شکلی می شوند!
.
.
با ارادت و کلافگی
مهدیه لطیفی

   + مهدیه لطیفی ; ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ ; ۱۳ آذر ۱۳٩٢