برف روی خط استوا

میز گرد

این اندوه ها
این اندوه های لاکردار
پا ندارند
برای رفتن
دست ندارند
برای برداشتن از سر ها
سر اما دارند
برای درآوردن ار چشم ها!

با خدا باید بنشینیم دو تایی
دور میزی ترجیحا گرد
متقاعدش کنم که تنهایی چقدر درد بزرگی ست
تا لبخند بزرگی شاید
بر صورتِ گرد ِ زمین نقاشی کند

   + مهدیه لطیفی ; ٢:۳۸ ‎ق.ظ ; ٩ بهمن ۱۳٩۱