برف روی خط استوا

دلتنگی ِ زودرس

دست می دهی
دلتنگی ِ زودرس به دلم می پاشی
و بر حاشیه ی خیابان
کوچک تر می شوی
کمرنگ تر
نمی بینم ات
چه خوشبخت اند تمام عابران کوچه ی بعدی!

و بعد
به خودم که می آیم
به یک یه یکِ عابران همین کوچه
به چشم احترام می نگرم
شاید کسی عاشق آن ها باشد
که رشته های حسادتش
من ِ این لحظه را
نشانه برود!

   + مهدیه لطیفی ; ۳:٥۳ ‎ق.ظ ; ۱۳ خرداد ۱۳٩۱