برف روی خط استوا

سراشیبی

لیز است سراشیبی ها
نفس بُر سربالایی ها.
من ِ نفس بریده
پس از پرچم زدن بر قله ی تنهایی
در این سراشیبی تند
با این زمین خاکی ِ
               باران خورده ی
                               گِل شده
و زانوهایی که برایم نمانده
کجا پیدایت کنم،
که زمین صاف شود؟

   + مهدیه لطیفی ; ٥:٠۳ ‎ب.ظ ; ۱۸ تیر ۱۳۸٩