برف روی خط استوا

امپرسیونیسم

پیرهنی از آسمان
تن کن
و تقاصِ ِ
تمام عشق های نیمه تمام تاریخ را
بر تنم بریز
و لب تر کن تا
جهان برگردد به سده ی ١٩
و ما پرت شویم پشت میز کافه ای چوبی،
                                               وسط پاریس
و این بار
من
امپرسیونیسم را
ابداع کنم
به عشق کشیدن لبخندهای تو در آفتاب

   + مهدیه لطیفی ; ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ ; ۱٦ امرداد ۱۳۸٩

خاطرات نداشته ام

باد
کدام تکه از روح تو را
_ یا مرا _
کنده و تا اینجا
_ یا آنجا _
آورده؟
که چنین چرخ می زنی
در کوچه های به ابر آغشته ی خاطرات نداشته ام،
                                                              با تو!

   + مهدیه لطیفی ; ٥:٥٩ ‎ب.ظ ; ۱٢ امرداد ۱۳۸٩

کفش های بندی

خدا خیر بدهد این کفش های بندی را
که رفتنت را
که رفتنم را
دقیقه ای حتی
به تعویق می اندازند

   + مهدیه لطیفی ; ۱٢:٢۳ ‎ب.ظ ; ۳ امرداد ۱۳۸٩

مرز رویا و زن

این که می بینی
دختری ست ایستاده در مرز رویا و زن
تضاد عجیبی دارد
زن بودن
با ادامه ی رویاها
مادر بودن
با لیلی بودن

   + مهدیه لطیفی ; ۱٠:۱٦ ‎ب.ظ ; ٢ امرداد ۱۳۸٩