برف روی خط استوا

قدم بزن

قدم که می زنی
شعر از سر و کول شهر بالا می رود
شهر را چه به شعر؟
قالیچه ها را هم بیخیال
خطوط دست های مرا قدم بزن

   + مهدیه لطیفی ; ۱٢:۱٥ ‎ب.ظ ; ٢٥ تیر ۱۳۸٩

سراشیبی

لیز است سراشیبی ها
نفس بُر سربالایی ها.
من ِ نفس بریده
پس از پرچم زدن بر قله ی تنهایی
در این سراشیبی تند
با این زمین خاکی ِ
               باران خورده ی
                               گِل شده
و زانوهایی که برایم نمانده
کجا پیدایت کنم،
که زمین صاف شود؟

   + مهدیه لطیفی ; ٥:٠۳ ‎ب.ظ ; ۱۸ تیر ۱۳۸٩

دستگیره را چرخاندی

پاورچین و با سلام و صلوات
_تا بیدار نشود_
دستگیره را چرخاندی.
دستگیره را که می چرخاندی
دخترک داشت خواب بوسه هایت را می دید
صبح
تو قطب نمایت از کار افتاد و
                             بیابان بلعید ات
دخترک
بالشی بغل کرده بود و
                     بی بال مانده بود

   + مهدیه لطیفی ; ۱٢:۳۸ ‎ب.ظ ; ۱۱ تیر ۱۳۸٩