کم پیدا تر از برف روی خط استوا

آمدی
حرف هایت را
زدی...
زدی...
تا...
زدی زیر همه شان

تکیه ام به همین حرف ها بود
تکیده ام حالا

فرض را بر این مگذار
که دریا
که اقیانوس
در سینه ات داری
از کجا که
عشق هایت کوچک نیستند!؟

عشق ماده نیست
که بدانی چقدر جا می خواهد!
حس است
نفس است
هوا ست
می رود می رود تا تمام هر چه دل که داری
حتی اگر دریا
اگر اقیانوس

آب می خورد
به صورتت
صبحی که گفتی برمی گردی
و آب نمی خورد
چشمم
که پرستو ها
این همه راه را با تو بروند و
با تو هم برگردند!

می دانستم پرستو ها
جایت می گذارند
و تو با همان کلاه و سیگار معروف
در به در می شوی تمام عمر
از این ترانه
به آن تابلو
از آن فیلم
به این داستان
و ادامه دارد این داستان تا ابد...
حتی اگر عشق
دروغ محضی باشد،
محض ِ تنهایی ِ انسان!

سرد
یعنی تو
که صدایت یخ می بندد بر رگ هایم
به وقت هایی که کسی را دوست داری
که من نیستم

گرم
یعنی تو
که هر نگاهت داغ می شود بر دلم
برای بعد ها
به وقت هایی که کسی را دوست داری
که منم

آب
یعنی تو که بر سرم می ریزی
پاک
از ابرهای دلتنگِ سقف خانه ات که از خیابان فرار کرده اند
به جای هر غسلی
به جای هر بارانی

خاک
یعنی خاک بر سر لحظه هایی
که ما مال هم نیستیم

خلاصه
خورشید
کتاب
کفش
کلید
کلمه
همه شان تویی
به تنهایی!

تنهایی
یعنی تو
که نمی دانی بی من
چقدر تنهایی!

سیگار
بر تخت تو را می کِشد
تو
مرا می کُشی
من
تو را بر بوم...

 

 

پ.ن: لینک صفحه ی شعر ها در فیسبوک:
ما کلید شعر ها را نداریم/ هر شعر سیاره ای ست برای خودش...

ظهر ها
بی دلخوشی
دست و صورت نشسته
می نشینم به یادآوری زنان تاریخ
که صبح ها
بیدار شدند
زود!
بی دلخوشی!
دلخوشی چیزی ست غریب
که قریب به طول تمام تقویم ها ست
که بر دامن هیچ زنی جوانه نزد!
صبح و ظهر ندارد
تفاوتش به تفاوتِ جا افتادن قرمه سبزی روی چراغ است
با قرمه سبزی های کارخانه
دلخوشی به این چیزها نیست
چیزی که هوای صبح را
نفس کشیدنی می کند
جا افتادن ِ تو توی زندگی زنی ست،
که جوانه زدنت بر دامنش را
دوست دارد!

خیابان
شعر بلندی ست
وقتی من با قدم های تو قدم می زنم!
و شب
یکباره یکپارچه می شود،
از خواب هایی که تو را به من می رسانند
وقتی
من با چشم های تو چشم می بندم!

رویاهایم را به بازی گرفته ای؟
یا رویاهایم به بازی ام گرفته اند؟
که مدام
به چشم هایت می بازم؟

من برای بازی نیامده ام
تمام مدال ها برای تو
رویاهایم کجاست!؟

آن مرد
با "نیامدن" آمد!

روی دست خودم مانده ام
آینه ها را زیر و رو می کنم
می تکانم حتی
خبری نیست
مرا اگر می بینید
تصویر ِ تداوم یافته ی ذهن شماست
من گم شده ام
آقا!
ساعت...
ببخشید نه؛ آینه دارید!؟

قدم از قدم بر ندار هم قدم
این جاده
به بن بست می رود
این دایره
سر دراز دارد!
و تا به قدر کافی نگردیده باشی در این دایره
پرت
رها
نخواهی شد.

من اگر به دنیا نمی آمدم
هیچ کس را نداشتی
که رنگ بزند
کمرنگی ات بر جهان را

به تمام کسانی که می خواهند شعرهای شاد! بنویسم:

 
تو زیبایی
نه!
چشم هایت چون...
نه!
دست بردارید
از خرخره ام
جیب هایم را گشته ام
بالای کمد ها را
زیر تخت را
خاطره ی خوبی ندارم
تقصیر من نیست
که شعر هایم
با بال های غم
به شما می رسند!

هشت کتاب
ورق به ورق اش
امید است
سهراب بخوانید

سکوت که می کنی
وزن جهان را تنها به دوش می کشم!
و کم که می آورم
زمین آنقدر کند می چرخد
که تو توی تقویم می ماسی
و من
آونگ می مانم
بین حقیقتِ تو
و افسانه ای که از تو در سرم دارم!

سکوت که می کنی
شب پشتِ پلک های سکوت
حتم می کند که تو هم تنهایی!

شاعر شدن
درد است
شعر
درد است
و درد ها
به درد کسی نمی خورند!

باید درد ها را
با پرنده ها و سگ ها
با دیوار ها
قسمت کرد
وقتی هیچ کس
نمی ارزد به شعر شدن
توی دست هایت

باید نشست و
های
هق
زار زد
وقتی هیچ کجای دلت
هیچ کجای سرت
هیچ کجای شهر ِ پا تا به سر در نکبت ات
چیزی برای لبخند زدن
پیدا نمی شود!

اینجا
تصویر حک شده از تو
بر سلول های خاکستری ِ دیروز
هنوز
بلند
بلند
حرف خودش را می زند!
مغز امروز من
خالی
خنک
گوشه گیر است
و این صدا
مدت هاست که نباید بیاید
دست بردار از این تردستی!
من برای تعجب کردن هم
حوصله ام نمی کشد

نه سیگارهای زیاد می خواهد
نه سری زیر آب
نه بالا رفتن از هیچ کوهی
نفس ت که نپیچد
نفسم
می بُرد

دلگیرم
تصویر تو را
بر تمام بن بست ها چسبانده اند
و لبخند شیرین ات
توجیه دلزدگی ست!
...
صبح امروز
همان صبح دیروز است
و "تو" ی امروز
همان تصویر همیشه
...
چرا هیچ شهاب سنگی
به زمین نمی خورد!؟

زمستان هم از سرمان می گذرد
به همان سادگی
که مرا پشتِ خطوط لاک گرفته
از دفترت می دزدی
و کسی نمی داند
تا قبل از این شعر
که من
چقدر دیوانه ی بخار نفس های گرم تو
در یخبندان امسال شده بودم
که به تمام ابرهای بی باران
می ارزند

من : کپی برداری بدون ذکر نام و منبع طبیعتا ممنوع است!
پروفایل مهدیه لطیفی
ایمیل مدیر وبلاگ

» صفحه نخست
» عناوین مطالب وبلاگ
» اردیبهشت ٩۱
» فروردین ٩۱
» اسفند ٩٠
» بهمن ٩٠
» دی ٩٠
» آذر ٩٠
» آبان ٩٠
» مهر ٩٠
» شهریور ٩٠
» امرداد ٩٠
» تیر ٩٠
» خرداد ٩٠
» اردیبهشت ٩٠
» فروردین ٩٠
» اسفند ۸٩
» بهمن ۸٩
» دی ۸٩
» آذر ۸٩
» آبان ۸٩
» مهر ۸٩
» شهریور ۸٩
» امرداد ۸٩
» تیر ۸٩
» خرداد ۸٩
» اردیبهشت ۸٩
» فروردین ۸٩
» اسفند ۸۸
» بهمن ۸۸
» دی ۸۸
» آذر ۸۸
» شهریور ۸۸
» امرداد ۸۸
» تیر ۸۸
» خرداد ۸۸
» اردیبهشت ۸۸
» فروردین ۸۸
» اسفند ۸٧
» بهمن ۸٧
» دی ۸٧
» آذر ۸٧
» آبان ۸٧
» مهر ۸٧
» شهریور ۸٧
» امرداد ۸٧
» تیر ۸٧
» خرداد ۸٧
» اردیبهشت ۸٧
» فروردین ۸٧
» اسفند ۸٦
» بهمن ۸٦
» دی ۸٦
» آذر ۸٦
» آبان ۸٦
» مهر ۸٦
» شهریور ۸٦
» امرداد ۸٦
» تیر ۸٦
» خرداد ۸٦
» اردیبهشت ۸٦
» فروردین ۸٦
» اسفند ۸٥
» بهمن ۸٥
» دی ۸٥
» آذر ۸٥
» آبان ۸٥
» مهر ۸٥
» شهریور ۸٥
» امرداد ۸٥
» تیر ۸٥
» خرداد ۸٥
» اردیبهشت ۸٥
» فروردین ۸٥
» اسفند ۸٤
» بهمن ۸٤
» دی ۸٤
» آبان ۸٤
» مهر ۸٤
» شهریور ۸٤
» امرداد ۸٤
» تیر ۸٤
» خرداد ۸٤
» اردیبهشت ۸٤
» فروردین ۸٤
» اسفند ۸۳
» بهمن ۸۳
» دی ۸۳
» آذر ۸۳
» آبان ۸۳
» شهریور ۸۳
» امرداد ۸۳
» تیر ۸۳
» اردیبهشت ۸۳
» فروردین ۸۳
» اسفند ۸٢
» بهمن ۸٢
» دی ۸٢
» آذر ۸٢
» آبان ۸٢
» مهر ۸٢

» نوستالوژی های سال ها بعد
» مینیمال هایی برای زندگی
» وبلاگ یغما گلرویی
» غزل پست مدرن
» پاگرد
» بادگیر
» رسول یونان
» رقص روی سیم های خاردار
» از پشت شیشه های مشجر
» شبلی... با من برقص
» پا برهنه تا ماه
» روی ماه خداوند را ببوس
» که زن نبودی اما...
» شعر لادن جمالی
» بدون سیگار درهوا فالش میخواند
» رنگ های رفته ی دنیا
» سایه روشن
» سیب کبود
» شاعران معاصر
» شیرین تبار
» لانگ شات